W pustyni i w puszczy, rozdział 28, str. 7

198
We wnętrzu drzewa kazał ją zaraz Murzynce przebrać – sam zaś
odwiązał naprzód w męskim pokoju Sabę, którego poprzednio był
przywiązał z obawy, aby pobiegłszy w jego ślady nie płoszył mu
zwierzyny, następnie począł przepatrywać raz jeszcze wszelkie
ubrania i pakunki w nadziei, że może znajdzie jaką zapomnianą
szczyptę chininy. Ale nic znalazł nic. Tylko na
reklama sms dnie słoika, który dał mu misjonarz w Chartumie, kryło się we wgłębieniach trochę białego proszku, tak jednak mało, że starczyć go mogło zaledwie na pobielenie końca palca. Postanowił wszelako nalać do słoika ukropu i dać Nel do wypicia tę płukankę. Po czym, gdy ulewa przeszła i zaświeciło znów słońce, wyszedł z drzewa, aby popatrzyć na ryby, które przyniósł Kali. Murzyn złowił ich kilkanaście na wędki poczynione z cienkiego drutu. Po większej części były małe, ale znalazły się trzy na stopę długie, srebrno nakrapiane i zadziwiająco lekkie.
Mea, która wychowana nad brzegami Nilu Niebieskiego znała się na rybach, mówiła, że są one dobre do jedzenia i że pod wieczór wyskakują bardzo wysoko nad wodę. Jakoż przy oprawianiu ich pokazało się, że są tak lekkie dlatego, iż wewnątrz mają ogromne powietrzne pęcherze. Staś wziął jedną z takich baniek, dochodzącą do wielkości dużego jabłka, i poniósł pokazać ją Nel. – Patrz – rzekł – to siedzi w rybach. Z kilkunastu takich pęcherzy można by zrobić szybę w naszym oknie. I pokazał górny otwór w drzewie. Lecz pomyślawszy potem przez chwilę dodał: – I jeszcze coś więcej. – Co takiego? – zapytała rozciekawiona Nel. – I latawce. – Takie, jakie puszczałeś w Port-Saidzie? O, dobrze! zrób! – Zrobię. Z pociętych, cieniutkich bambusów zbiję ramki, a tych błon użyję zamiast papieru. To będzie nawet lepsze od papieru, bo lżejsze i deszcz tego nie rozmoczy. Taki latawiec pójdzie ogromnie w górę, a przy silnym wietrze zaleci Bóg wie dokąd.
W pustyni i w puszczy, rozdział 28, str. 7 fragment 20